Και ξαφνικά μάθαμε το bullying

Η καλή αμερικάνικη προπαγάνδα του politically correct φροντίζει με κάθε τρόπο να δηλητηριάσει τον Ευρωπαϊκό βίο και την καθημερινότητα μας.
Με πολιορκητικό κριό τους ψευδό αριστερούληδες και θολό κουλτουριάρηδες γ' διαλογής και υποτιθέμενους διανοούμενους φροντίζει να μας πασάρει πιεστικά τα σιχαμένα δηλητήρια της.

Αφού λοιπόν μπουχτίσαμε από κάθε είδους βρωμερό κατασκεύασμα που μας πλασάρουν οι ΜΚΟ τους, με στόχο τον πλήρη εξανδραποδισμό και την ποδηγέτηση μας, τώρα τελευταία ξεκίνησαν να μας σερβίρουν bullying με την σέσουλα.

Προβάλουν συνεχώς  βίντεο με βιαιοπραγίες, που λαμβάνουν όμως χώρα σε αμερικάνικα σχολεία, υπονοώντας ότι συμβαίνουν εδώ.

Τις σκηνές αυτές και τις ρηχές αναλύσεις τους φροντίζουν να τις προωθούν σε ώρες που βλέπουν όλοι τηλεόραση ώστε να τις δουν και να τις αφομοιώσουν καλά τα παιδιά μας.
Μας εξοικειώνουν σιγά αλλά σταθερά και με αυτή την άρρωστη συμπεριφορά.

Φυσικά από κοντά οι γνωστές μοιρολογίστρες οι "προοδευτικοί" δημοσιογράφοι χύνουν ποτάμι τα δάκρυα τους για το bullying.
Κάποιοι μάλιστα ζητούσαν να γίνει ποινικό αδίκημα το bullying... έλα αιδοίο στον τόπο σου...
Ανακάλυπταν με φρίκη ότι δεν υπάρχει νομικό πλαίσιο και μας ενημέρωναν με τρεμάμενη φωνή ότι ρωτούσαν με αγωνία τα παιδιά τους εάν έχουν δεχτεί bullying (τώρα θυμήθηκαν να μιλήσουν με τα παιδιά τους)
Από κοντά και όλοι οι άχρηστοι μαϊντανοί της ελληνικής showbiz (μη χέσω) που ξάφνου θυμήθηκαν ότι έχουν, όλοι τους, βιώσει το bullying.
Μερικοί από αυτούς πρέπει να το επιδίωκαν κιόλας, δείχνουν να λατρεύουν την παρενόχληση την οποία μπερδεύουν με την δημοσιότητα.

Η αλήθεια είναι ότι πάντα τα παιδιά έπαιζαν φάπες και ξύλο, πάντα άνοιγαν κεφάλια σε πετροπόλεμο, πάντα κάποιοι πείραζαν άλλους χοντρά ή ψιλά.
Και πάντα στο σχολείο υπήρχαν οι βασιλιάδες και οι παρίες.
Όμως τα βγάζαμε πέρα, στηλώναμε τα πόδια μας και βρίσκαμε την άκρη μας χωρίς ψυχολόγους, ειδική υποστήριξη, συμβουλευτική και άλλες σύγχρονες μαλακίες.
Στηριζόμασταν στους φίλους μας, τα αδέρφια μας, τους γονείς μας και μαθαίναμε πως να τα βγάλουμε πέρα.
Σημασία δεν έχει πόσες φορές θα πέσεις αλλά πόσες θα σηκωθείς λέγαμε τότε.

Η σημερινή κοινωνία δεν θέλει ανθρώπους που θα μπορούν να σηκώνονται στα πόδια τους αλλά αδύναμους κλαψιάρηδες, αχαμνούς και ανίκανους.
Η λύση απλή, βαφτίζουμε το κακό και πλέον αφού του δώσαμε όνομα αρχίζουμε να ψάλλουμε ακαταλαβίστικες μάνδρες και σούρες μήπως και το ξορκίσουμε και φύγει μόνο του.

Με βάση αυτή την ιδεοληψία θα αρχίσουν σε λίγο να θεσπίζουν νόμους που θα απαγορεύουν ότι θεωρούν πώς προάγει ή υποδαυλίζει το bullying (μπρρρ τι σιχαμένη λέξη).
Ας αρχίσουμε λοιπόν από ταινίες σταθμούς όπως "Ο πόλεμος των κουμπιών" και ας απαγορεύσουμε τα πάντα εκτός από το ίδιο το bullying. 

Αααα ξέχασα θα οργανώσουμε και μια πορεία όπου θα προπορεύεται ξεκομμένη και υπό δρακόντεια φύλαξη η πολιτική νομενκλατούρα παρέα με ξένους πολιτικούς που έχουν κάνει το bullying τρόπο ζωής όπως ο Ταγίπ Ερντογάν  και θα κρατάμε πανώ "je suis victim des bullying" ή τέλος πάντων κάποιο άλλο ηλίθιο σύνθημα...