Πότε χαλάσαμε ρε παιδιά;

Ακούω, κρίση-κρίση θα γυρίσουμε στη δεκαετία του '70, θα κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι και άλλα τέτοια.
Από την άλλη βλέπω νεαρούς ελληνικούς  βλαστούς να σπαταλάνε τα λεφτά του μπαμπά στη Μύκωλο και στα μπαράκια της "μαγευτικής" (μη ξεράσω) Πάρου, φωνάζοντας ¨κρίσηηη;;; ποιά κρίση ουαααουουου" Και αναρωτιέμαι, "πότε προλάβαμε και χαλάσαμε τόσο πολύ ρε παιδιά;".
Θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια, την δεκαετία του '70, που με τόσο τρόμο θωρούμε τώρα αλλά δεν βρίσκω κάτι κακό, ίσα ίσα μάλλον ήμασταν καλλίτερα τότε!
Τότε ο πατέρας μου μεγάλωσε τρία παιδιά δουλεύοντας σε μία δουλειά, ενώ η μάνα μου ήταν σπίτι...τώρα δουλεύω  εγώ δουλεύει και η γυναίκα μου και αν κάνουμε παιδί θα ψάχνω για δεύτερη δουλειά.
Τότε παίρναμε το λεωφορείο για να πάμε στη δουλειά, στα ψώνια, ακόμα και στην έξοδο μας...τώρα κλαίμε γιατί ακρίβηνε η βενζίνη και πώς θα πάμε με το ένα από τα δύο αυτοκίνητα μας για τσιγάρα στο περίπτερο.
Το αυτοκίνητο, μια που το ανέφερα, ήταν μια υπόθεση μεγάλη...πρώτα κανόνιζες να αγοράσεις ένα σπιτάκι, μετά να βάλεις μερικά επιπλάκια, ίσως να πάρεις κάνα οικοπεδάκι ,να υπάρχει να προικήσεις τα παιδιά, φρόντιζες να βάλεις και κάτι στην άκρη και μετά από όλα αυτά σκεφτόσουν (είπα σκεφτόσουν) το αυτοκίνητο.
Όποιος αγόραζε αυτοκίνητο το καμάρωνε διότι είχε εξασφαλίσει πρώτα όλα τα άλλα και το όχημα αποτελούσε την τελευταία απόδειξη ευμάρειας.
Τώρα ο κάθε πικραμένος, πνιγμένος στα δάνεια και τις κάρτες, χωρίς σπίτι, έσπευσε να δώσει και τις τελευταίες οικονομίες του γαι να αγοράσει siroco επειδή λέει έπεσε στο μισό το τέλος ταξινόμησης.
Όπου γυρίσεις βλέπεις ακριβά αυτοκίνητα με ρεντίκολα ιδιοκτήτες, μήπως πήρατε χαμπάρι ότι εξαφανίστηκαν οι Cayene από τους ελληνικούς δρόμους;
Όταν ήμουν μικρός οι ταβέρνες και οι ¨καφετέριες¨ (τότε τις έλεγαν πατισερί) ήταν μετρημένες στα δάχτυλα, κάτω στη Γλυφάδα ζήτημα να υπήρχαν τρεις, και ο Ζάχος ήταν η "μπιφτεκούπολη" μόνος του, τώρα οι "καφετέριες" (Χριστέ μου τι κακόηχη μαλακία) και οι¨"ταβέρνες" (βλ. λημ. ετοιματζίδικα) είναι πιό πολλές από τα σπίτια!
Τώρα ακούω, και βλέπω, τον μαλάκα αστό οικογενειάρχη να λέει στην κάμερα ότι δεν τον φτάνουν 100 ευρώ να πάει για μπάνιο με την οικογένεια, και απαριθμεί σαν χαϊβάνι, "20 ευρώ η είσοδος ,10 ευρώ οι 2 ξαπλώστρες και 10 ευρώ οί καφέδες συν 12 ευρώ δύο τοστάκια και και και και...."
Πότε γαμώτη μου έμαθε ο κώλος μας στην ξαπλώστρα και το χειλάκι μας στον έτοιμο καφέ;; πότε;;
Ένα κομμάτι ψωμί μια φέτα τυρί φρουτάκια νερό στο μπουκάλι (όλα από το σπίτι) και νιώθαμε άρχοντες, αν είχαμε και ομπρέλα... καλά... είμασταν η "Μεγάλη Βρετάνια" της αμμουδιάς.
Αν δεν πάταγε κανείς στις παράνομα κλειστές "πλαζ" (άλλη μπούρδα λέξη) θα σου έλεγα εγώ.
Αντί να επενδύσουμε ως λαός στην πραγματική παραγωγή επενδύσαμε στο φτιασίδι και την πομφόλυγα! και τώρα που μας κάνουν κολονοσκόπηση οι "κουτόφραγκοι"  κλαίμε σαν τις μωρές παρθένες!! 
Για αυτό αντί να κλαίμε, ας δώσουμε μια κλωτσιά σε όσους μας έκαναν έτσι, ας σφίξουμε το ζωνάρι και αφού ανασκουμπωθούμε θα βάλουμε πλώρη για πραγματικά καλλίτερες ημέρες αυτή τη φορά.